سخن اینجاست که  میخواهم دوباره  برگردم به شهر سیدنی. قرار است سر از این هفته درسهای دانشگاه آغاز شود و من باید دوباره همان مسیر خانه تا دانشکاه را تا پنج ماه دیگر بطور منظم بیایم و بروم.

طی این سه هفته ی که در شهر ادیلاید بودم، به راحتی میتوانم ادعا کنم که از بهترین روزهای من در این دو سال اقامت در استرالیا بود. در این مدت هرچند کوتاه، اتفاقات زیادی افتاد که همه اش شخصا برای خودم بس زیبا و به یاد ماندنی بود. دیدن دوباره اعضای فامیل و دوستان دور و نزدیک و آشنایی با دوستان جدید خیلی خوشایند بود و مبارک.

در اولین روزهای اقامتم در ادیلاید قرار شد خانم پاکرو را ملاقات نمایم. خانم پاکرو سال قبل معلم زبان فارسی ام بود. او معلمی آگاه و با تجربه و خوش برخوردی است. او منحیث یک معلم همیشه میخواهد که شاگردان اش سهم فعالی در برون رفت جامعه از نابسامانی ها و دربدری های داشته باشند. لذا او میکوشد که با نمایش فلم های مستند و طرح مسایل روز در کلاس، شاگردانش را متوجه این نابسامانیهای روز افزون در جوامعی چون افغانستان و ایران کنند.

از قضا آنروز در کلاس برنامه از این قرار بود تا همه باهم فیلم مستندی را در باره ستاره افغان که قبلا هم در تلویزیون اس بی اس نمایش داده شده بود، ببینیم. دیدن این فلم زمینه ساز خوبی شد برای بحث و مناظره بین شاگردان در ارتباط به برگزاری چنین برنامه هایی در افغانستان . بحث ها خیلی داغ و جدی به نطر میرسید. شاگردان همه از یک پتانسیل خوبی برای چنین بحث هایی برخوردار بودند. جدی حرف میزدند و کوشش میکردند تا با آوردن شواهد ودلایلّ٬ نظرات شان را تقویه نمایند. البته من هم چون از شاگردان برحال کلاس نبودم، پا از گلیم خویش دراز تر نموده و در اخیر چیزهایی گفتم که البته نمیدانم چه بود و چگونه بود. یادم رفته!!!

جای دوستان خالی٬ روزی را هم من و آقای صفری رفتیم تا بلندترین قله ی تپه های ادیلاید را فتح کنیم. البته نمیدانید چه ها که نکشیدیم!! یادش بخیر کوه های وطن را به یاد آدم می انداخت و بچگی های آن روز را. آنروز تقریباْ ده کیلومتر پیاده روی کردیم. آنهم از سر تپه تا به ته دره و برعکس.

یکی دیگر از این اتفاقات میمون در این مدت٬ دیدار دوستانی بود که تازه به جمع ما در استرالیا پیوسته بودند. اینها کسانی بودند که بعد از گرفتن ویزای دایمی، از کمپ مهاجرین واقع در جزیره کرسمس به ادیلاید آمده بودند. من هم تا جایی که وظیفه خود میدانستم ، آنها را در گوشه وکنار شهر به گردش بردم و جاهای دیدنی و مهم شهر را به آنها نشان دادم.

دیروز هم روز خاطره انگیزی بود. دوستان در حلقه ی در دری تصمیم گرفته بودند که دیروز را خارج از شهر در پارک ملی بلیر برویم. حدود ساعت ده و نیم صبح بود که شهر را به مقصد پارک ترک کردیم. بعد از نیم ساعتی رانندگی خود را در میان انبوهی از جنگل و درخت و سبزه ها یافتیم. آقای علوی که از همه عقب تر رانندگی میکرد یکباره در میان تپه ها و جنگلزار ها غیب اش زد. یعنی علوی ما را گم نکرده بود! هر چند تیلفونی همدیگر را آدرس میدادیم ولی نشد که نشد تا اینکه مجبور شدیم برگردیم به دروازه اصلی پارک. از آنجا همه دنبال علوی به راه افتادیم. او ما را به سوی بحری بیکران راهنمایی کرد. واووو  چه بحری! چه آب صافی! به هر صورت بعد از مدتی توقف در آنجا همه برگشتیم به مرکز اصلی و پایگاه را همانجا محکم نمودیم.

ساعت از دوازده ظهر گذشته بود و تا هنوز از آقای احمدی و چندی دیگری از دوستان خبری نبود. قرار اطلاعات واصله، موتر آقای احمدی دچار عوارض تخنیکی شده بود و لازم داشت تا مکانیک دستی بر صورت آن بکشد. به هر صورت تا رسیدن آقای احمدی بچه ها خیلی زیاد فعالیت کردند. فوتبال بازی کردند. جوک گفتند. ید الله هم که گل سرسبد جوک ها را نثار مجلس کرد و همه را خنداند. بعد از مدتی آقای احمدی هم از راه رسید. از همه بیشتر میدیدیم که آقای رحیم ابراهیمی بال بال میزند. او که تا آن لحظه از شدت گرسنگی رنگی به رخش نمانده بود با آمدن آقای احمدی دوباره صورت اش گل کرد. چون بنا بر این بود که تا نرسیدن آقای احمدی هر کس باید سنگ روی شکمش بگذارد و از غذا چیزی نگوید!!! قانون بود دیگه!

بعداْ همه با هم زیر سایبانی نشستیم و شروع نمودیم به صرف غذا. عکس هایی هم گرفتیم. مرغان گرسنه را هم نان لبنانی دادیم. به هر صورت روز خوبی بود..........

اکنون دقیقاْ نمیدانم کجا هستم. شاید در آسمان ایالت ویکتوریا باشم. هواپیما هنوز هم دارد با سرعت برق آسایی راهش را رو به جلو باز میکند. هوا دیگر روشن شده است. چند دقیقه ی میشود که با آفتاب هم چشم در چشمم.

دوباره به پایین مینگرم. ابرهای پیچیده در دره های سرسبز حکایتی دیگری دارد از طبیعت زیبا و فرحبخش این سرزمین عجایب. حس میکنم راه زیادی نمانده است. دارم به سیدنی نزدیک میشوم. به شهر شور و شعف و تحرک.

آری اکنون چهره شهر پیداست. آسمانخراشها را میبینم که سر به آسمان کشیده اند.